بنابر آن چه بيان شد اين عبارت با عبارت قبلى از زيارت جامعه بر ولايت مطلقه دلالت دارد و ولايت مطلقه نيز بر عصمت دلالت مىكند ؛ يعنى كسى كه در جميع شئوناتش دليل ارادهء خداوند متعال باشد ، نمىتواند غير معصوم باشد و غير معصوم نمىتواند به اين جا برسد . از طرفى ، اين عبارات بر علم امام عليه السلام نيز دلالت دارند و تا امام به ارادهء خداوند متعال عالم نباشد نمىتواند دليل ارادهء او باشد . از اين رو مىگوييم : افعال ، سلوك ، سكنات ، حركات ائمّه عليهم السلام مظهر ارادهء خداوند متعال هستند . جاى تعجّب نيست ؛ چرا كه وقتى عزرائيل روح كسى را قبض مىكند ، شما مىگوييد : ارادهء خدا اين بود كه اجل اين آقا برسد ، چرا ؟ چون عزرائيل مأمور خدا است ، فعل او ، فعل خداست ، مىگوييد : ارادهء خداوند متعال اين بود كه اين آقا بيش از اين عمر نداشته باشد و اجلش فرا برسد . پس فعل عزرائيل براى ما ارادهء خداوند متعال را نشان داد . و همين گونه است فعل ميكائيل و جبرائيل ؛ امّا وقتى به ائمّه عليهم السلام برسد برخى مىگويند : غلو است ! ! وقتى مىگوييم : دشمنى با اهل بيت وائمّه عليهم السلام دشمنى با خداست ، اين غلو است ؟ چرا در اين آيه غلو نيست كه مىفرمايد : « مَنْ كانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَمَلائِكَتِهِ وَرُسُلِهِ وَجِبْريلَ وَميكالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْكافِرينَ » ؛ « 1 » كسى كه دشمن خدا ، ملائكه ، رسولان ، جبرئيل و ميكائيل باشد [ كافر است ] و همانا خداوند دشمن كافران است . اما وقتى به ائمّه عليهم السلام برسد غلو است و باطل ؟ !

--> ( 1 ) . سوره بقره ( 2 ) : آيه 98